Bakotxa bere ixenaas, da bakotxa bere sille, da a beti aurrekaldien satitxu bat noberena, e, da, etorri, iguel gañera, il barridxen ero urte betera ero etorri abadie errespontzue ta, e, errespontzue, sera, estolias da emote otzun olan da, mun eiñ de dirue bota, e, monagilluek, e, seraas, sestotxuas, da, estaipa nik semat ixeten san erriel bi ero, da ari dirue bota errespontzo botate banien, da semat olako!” – (Bakoitza bere izenagaz, eta bakoitza bere aulkia, eta hura beti aurreko aldean zatitxo bat norberarena, eta, etorri, beharbada gainera, hil berrian edo urte betera edo etorri abadea errespontsua eta, errespontsua, zera, estolagaz eta ematen zizun hola eta, muin egin eta dirua bota, meza-mutilak, zeragaz, otzaratxoagaz, eta, ez dakit ba nik zenbat izaten zen, erreal bi edo, eta hari dirua bota errespontsu botatzen zuenean, eta zenbat holako!)